صله رحم
صله رحم
از امام (ع) احاديث بسياري دربارهي صلهي رحم رسيده است از جمله:
«صل رحمک و لو بشربة من ماء، و أفضل ما توصل به الرحم کف الأذي عنها، و قال في کتاب الله:» (و لا تبطلوا صدقاتکم بالمن و الأذي) [1] (با خويشاوند پيوند داري کنيد، هر چند با جرعهاي آب باشد و بهترين پيوند داري با خويشاوند خودداري از آزار رساني به اوست. و خداوند در کتاب خويش فرمود: «صدقههاي خود را با منت و آزار باطل مکنيد). [2] .
امام (ع) فرمود: «يکون الرجل يصل رحمه فيکون قد بقي من عمره ثلاث سنين فيصيرها الله ثلاثين سنة و يفعل الله ما يشاء» [3] (مردي که سه سال از عمرش باقي مانده صلهي رحم ميکند، خدا عمرش را سي سال قرار ميدهد و خدا هر چه خواهد ميکند).
و هم چنين فرمود: ما چيزي که عمر را زياد کند نميشناسيم مگر صلهي رحم تا اين که فردي عمرش تا سه سال ديگر بود، پس به وسيلهي صلهي رحم خدا عمر او را تا سي و سه سال ديگر قرار داد و کسي که سي و سه سال از عمرش باقي بود چون قطع رحم کرد، خداوند عمرش را به سه سال کاهش داد و اجلش در سه سال بعد رسيد. [4] .
و فرمود: صلهي رحم اجل را به تأخير مياندازد و در بين اقربا محبت ايجاد ميکند. [5] .
و فرمود: «من السنة اطعام الطعام عند التزويج» (هنگام ازدواج، مهماني دادن به غذا از سنت است).
بهترين وسيله براي ارتباط جمعي و تضمين آن، خوبي به اقربا و نيکي به آنهاست و اين موجب وحدت بين عواطف ميشود.
وشاء [6] گويد: شنيدم که امام رضا (ع) ميفرمود: عيسي بن مريم (ع) به حواريين گفت: اي بنياسرائيل!
بر آنچه از دنيا از دست شما رفت افسوس مخوريد، چنان که اهل دنيا چون به دنياي خود رسند، بر دين از دست داده خود افسوس نخورند.
امام رضا (ع) فرمود [7] : همانا رحم آل محمد - ائمه عليهمالسلام - به عرش آويخته است و ميگويد: بار خدايا بپيوند به هر که مرا پيوندد و ببر از هر که از من ببرد، و بعد از اين هم اين موضوع نسبت به أرحام مؤمنين جريان دارد. سپس اين آيه را تلاوت فرمود: (و اتقو الله الذي تساءلون به و الأرحام) [8] (و از خدايي که به نام او بازخواست شويد، از بريدن ارحام پروا کنيد).
پی نوشته ها :
[1] قرآن مجيد، سوره بقره، آيه 264.
[2] تحف العقول، ص 808.
[3] اصول کافي، ج 3، ص 221.
[4] وسائل الشيعه، ج 15، ص 245.
[5] اصول کافي، ج 2، ص 151.
[6] وشاء، حسن بن علي بن زياد است که پارچههاي رنگ کرده و گلدار ميفروخت. مدت کوتاهي واقفي مذهب بود، سپس به واسطهي مشاهدهي معجزات علي بن موسي (ع) از آن عقيده برگشت و از بزرگان و اصحاب خاص امام رضا (ع) گشت.
[7] اصول کافي، ج 3، ص 228.
[8] قرآن مجيد، سوره نساء، آيه 1.