عجب
عجب
احمد بن نجم از امام رضا (ع) در مورد عجب (خود پسندي) و تباه کنندهي کردار پرسيد: امام (ع) فرمود: «للعجب درجات: منها أن يزين للعبد سوء عمله فيراه حسنا فيعحبه و يحسب أنه يحسن صنعا، و منها أن يؤمن العبد بربه فيمن علي الله، و لله المنة عليه فيه.» [1] (خود بزرگ بيني را مراتبي باشد: از آن مراتب اين است که کارهاي زشت بنده را در نگاهش آراسته ميکند، پس کردارش را نيکو ميپندارد و کردارش را بزرگ ميشمارد و گمان ميکند که کار نيکويي کرده است و به غرور ميافتد و از ديگر مراتب اين است که بنده به پروردگارش ايمان آورد، پس آن گاه بر خدا منت نهد و حال آن که در اين مورد منت نهادن از آن خداست که نعمت ايمان را به او ارزاني داشته است).
عجب در معناي دوم ناشي از فقدان ايمان و عدم رشد فکري است و آن مفسد اعمال است.
پی نوشته ها :
[1] تحف العقول، ص 806؛ بحارالانوار، ج 78، ص 335.