عفو و گذشت

يکي از بزرگترين علت‏هاي موفقيت و پيشبرد اجتماعي عفو و بخشش است؛ چرا که در اختلاف‏ها و برخوردها اگر قرار باشد هر دو طرف قاطعانه موضع خود را حفظ کرده و گذشت نداشته باشند، اختلاف‏ها هميشه باقي مانده و حتي روز به روز بيشتر خواهد شد و گاهي اختلاف‏ها به جايي مي‏رسد که نبايد برسد، ولي در مقابل اگر يک طرف به خاطر خدا گذشت کند، و باعث شود که اختلاف‏ها تبديل به صلح و سازش شود، خداوند متعال نيز از اين گذشت او چشم پوشي نخواهد کرد؛ لذا علي بن موسي الرضا عليه‏السلام در اين‏باره مي‏فرمايند: 

ما التقت فئتان قط، الا نصر اعظمهما عفوا. [1] . 

هيچ‏گاه دو گروه با يکديگر درگير نشدند، مگر اين که با گذشت‏ترين آن‏ها پيروز شد. 

ابته قابل توجه اين که ممکن است گاهي کسي که عفو و گذشت دارد از نظر ظاهري پيروز نشده باشد، ولي آنچه قابل انکار نيست اين است که عفو و گذشت خود، بزرگترين پيروزي‏ها و نشانه‏ي قدرت روحي آن شخص مي‏باشد و در حقيقت چنين شخصي بر هواي نفس خود پيروز شده است و همان گونه که مبارزه‏ي با نفس، جهاد اکبر است؛ غلبه‏ي بر نفس هم بزرگترين پيروزي است. 

پی نوشته ها :

[1] تحف العقول: ص 470.