در نيشابور

کاروان امام به طور جدي بيابان را طي مي‏کرد و به هيچ چيزي توجه نداشت تا وارد نيشابور شد و در آنجا چنان استقبال مردمي بي‏نظيري از او به عمل آمد که مانند آن در تمام تاريخ ديده نشده بود، و در صف جلو استقبال کنندگان،بزرگان علما و فضلا و مردان حديث بودند و از او حديث ذهبي را - که بزودي آن را ذکر مي‏کنيم - روايت کردند. 

و امام عليه‏السلام در محله غربي يا فروي، در خانه‏ي شخصي به نام «پسنده» که کلمه‏اي فارسي است و معنايش به عربي «مرضي» است که مراد اين است که امام عليه‏السلام از او خشنود بوده و او را پسنديده است غير از مردم، وارد شد و در آن خانه درخت بادامي کاشت، پس رشد کرد و درختي شد و در سال ميوه داد. وقتي مردم خبردار شدند، به وسيله‏ي آن درخت بادام طلب شفا مي‏کردند، و اگر کسي مريض مي‏شد به آن درخت تبرک مي‏جست و به برکت امام بزرگوار بهبود پيدا مي‏کرد. کسي بعضي از شاخه‏هاي آن را قطع کرد کور شد، و ابن‏حمدان آن درخت را قطع کرد به کوري مبتلا شد. [1] . 

در نيشابور حمامي بود که امام رضا عليه‏السلام در آن غسل کرد، سپس از حمام خارج شد و در پشت بام آن نماز خواند. و مردم نيشابور به آن حمام تبرک مي‏جستند و در آن غسل مي‏کردند و از آب آن براي برکت مي‏آشاميدند و در پشت بام آن نماز مي‏خواندند و براي حوايج خود از خداي عزوجل دعا مي‏کردند، به برکت امام بزرگ حوايجشان برآورده مي‏شد. [2] . 

پی نوشته ها :

[1] عيون اخبار الرضا، ج 2، ص 133.

[2] همان مأخذ، ج 2، ص 135.