اخلاق امام رضا
اخلاق امام رضا
از روايات چنين استنباط ميشود که حضرت هيچ وقت در ميان سخن کسي سخن نميگفت. هرگز حاجت و نياز کسي را رد نميکرد. با صدا و قهقهه نميخنديد. شبها را عبادت کرده و زنده ميداشت. اکثر روزها را روزه ميگرفت و هميشه به ياد خدا ذکر ميگفت.
صدقات بسياري داشت که در شبهاي تاريک به خانههاي محتاجان ميبرد. تابستان روي حصير و زمستان روي پلاس مينشست. [1] .
ابراهيم بن عباس ميگويد: «فمن زعم انه راي مثله في فضله فلا تصدقه» [2] اگر کسي گمان کند که در فضيلت مانند امام رضا عليهالسلام را ديده است، او را تصديق نکن.
او داراي کمال و فضايل نفساني بود و مقام او از لحاظ صبر و شيکبايي، سخاوت و بخشش و علم و عمل در بالاترين مرتبه بود. او از نشانه و آيات آشکار خداوندي بود.
آيهاي از آيت حسن خدا دارد رضا
جلوهاي از جلوههاي کبريا دارد رضا
شد ملقب بر رضا و در زمين و آسمان
بر رضاي خالقش چونکه رضا دارد رضا
در مقام حکمت و عصمت بسان جد خويش
مادري چون مادر خيرالنساء دارد رضا
طور سينا ديده است، در عمر خود يک جلوهاي
در سنا بادش هزاران جلوهها دارد رضا
هر چه ميخواهي طلب کن از حريم قدس او
چون به مزجاة بضاعت هم عطا دارد رضا
چون شود مأيوس از فيض حريمش زايري
بخشش و لطف و عطا بيانتها دارد رضا
رو به پابوسي او مجموعي در هر وقفهاي
زايرش را چون هزاران اجرها دارد رضا [3] .
پی نوشته ها :
[1] اعلام الوري، ص 328.
[2] عيون اخبار الرضا، ج 2 ص 184.
[3] شعر از حجة الاسلام و المسلمين شيخ رحيم مجموعي.