اجابت دعا در حرم مطهر امام رضا

مؤلف گويد: اجابت دعا در حرم مطهر امام رضا عليه‏السلام براي شيعيان و دوستان اهل بيت عليهم‏السلام، به ويژه ايراني‏ها، از ضروريات محسوب مي‏شود و رأفت و مهرباني آن امام رؤوف و اجابت دعا در حرم مطهر آن حضرت را همه‏ي زايرين ديده و از آن بهره مند شده‏اند و اگر کسي مورد اجابت دعا در کنار قبر آن امام عليه‏السلام را جمع آوري کند به چند جلد کتاب بالغ خواهد شد و حتي مي‏توان گفت که قابل شماره نخواهد بود. 

اين حقير اگر بخواهم فقط موارد استجابت دعا و عنايات آن حضرت را نسبت به خود بنويسم ممکن است به اندازه‏ي يک کتاب بشود. 

عنايات آن حضرت در زمان حيات او و پس از رحلت او نسبت به شيعيان و غير شيعيان و زوار و در برخي موارد نسبت حيوانات نيز زياد بوده است که ما بخشي از آنها را در پايان کتاب به منظور خواهيم آورد. اينک به رواياتي که در همين باب از معصومين عليهم‏السلام نقل شده اشاره مي‏کنيم: 

1 - مرحوم صدوق، درکتاب عيون، از صقر بن دلف نقل کرده است که گويد: از مولاي خود علي بن محمد بن علي بن موسي‏الرضا عليه‏السلام شنيدم که مي‏فرمود: «هر کس را به در گاه خدا حاجتي باشد بايد غسل کند و قبر جدم علي بن موسي‏الرضا عليه‏السلام را در توس زيارت کند و دو رکعت نماز نزد سر مبارک آن حضرت بخواند و در قنوت آن نماز حاجت خود را از خداوند طلب کند که البته دعاي او مستجاب مي‏شود؛ اگر خواسته او گناه و قطع رحم نباشد.» 

سپس فرمود: «محل قبر شريف او بقعه‏اي از بقعه‏هاي بهشت است و هيچ مؤمني او را زيارت نمي‏کند جز آن که خداوند او را از آتش دوزخ آزاد و در بهشت جايگزين مي‏نمايد.» 

2 - در همان کتاب، از حسن بن فضال نقل شده که گويد: از حضرت رضا عليه‏السلام شنيدم که فرمود: «مرا با سم مي‏کشند و در سرزمين غربت مدفون مي‏شوم و اين عهدي است که از پدرانم از رسول خدا صلي الله عليه و اله به من رسيده است.» 

سپس فرمود:«آگاه باشيد که هر کس مرا در غربت زيارت کند من و پدرانم در قيامت شفيعان او هستيم و هر کس ما شفيع باشيم نجات خواهد يافت؛ گرچه گناه جن و انس بر عهده‏ي او باشد.»