سخنان گرانقدر امام رضا علیه السلام
سخنان گرانقدر امام رضا علیه السلام
» تو خود حجاب خودی از میان برخیز
» عصمت حضرت زهرا
» حال خردمندان
» علت استواری آسمان و زمین
» حیات ویژه شهدا
» رؤیای صادق
» دعا، سلاح پیامبران
» بخشیده شده از رحمت
» بهترین شیوهی زندگی
» بعد از معرفت خدا
» حکمت حمد و سوره
» مانع وقت نماز
» تأخیر نماز عمدا
» غافل از اوقات نماز
» فلسفهی نماز جماعت
» رضوان خدا
» تمیز کردن مسجد
تو خود حجاب خودی از میان برخیز
از ثامنالائمه علیهالسلام سئوال شد که: چرا خداوند از خلق در حجاب است؟
در جواب فرمود: «حجاب از بسیاری گناهان مردم است.» [1] .
عصمت حضرت زهرا
جعفر بن محمد بن زید گوید:
در بغداد بودم که محمد بن مندة بن مهریزد مرا گفت: آیا خواهی که به خدمت حضرت محمد بن علی الرضا علیهماالسلام رسی؟
گفتم: آری!
پس بر او داخل شدیم و سلام کرده، نشستیم، حضرت گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: «فاطمه علیهاالسلام، عفیف و پاک بود؛ پس خداوند آتش را بر ذریه او حرام گردانید، و این، خاص حسن و حسین علیهماالسلام است.» [2] .
حال خردمندان
امام هشتم علیهالسلام فرموده است: «خردمندان میدانند که آن چه در ماورای این نشأه عالم طبیعت است، از همین نشأه که آیت و مثال آن است دانسته میشود.» [3] .
علت استواری آسمان و زمین
در روایت از حضرت ثامنالحجج امام رضا علیهالسلام آمده است که: «قامت السموات و الارض بالحجة.» این حجت دلیل است که تمام آسمانها و زمین از روی دلیل و برهان صورت گرفته است. هیچ کلمهای از کلمات کتاب بزرگ غیرمتناهی عالم بیدلیل نیست. همه از روی حجت است و در هیچ وضع و حالت و نظم و نضد آن جای انگشت اعتراض کسی نیست. عقل از تماشای نظم أحسن و وحدت صنع آن سرگشته است. خلقت ما به حجت است و برای آن غرض و غایت است. [4] .
حیات ویژه شهدا
قرآن کریم میفرماید: «و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون» (169 آل عمران) با توجه به مسئله بقای ارواح پس از مرگ که در مورد همهی افراد بشر صادق است، بنابراین، حیات خاصی که در آیهی مذکور برای شهدای راه خدا، مطرح میشود به چه معناست؟ آیا چیزی غیر از بقای روح آنهاست؟ اگر چنین حیات مراد است، بنابراین، اختصاص به شهدا ندارد؟
استاد: البته جنبهی بقای نفوس، امر عامی است، اختصاص به نفوس شهید و غیر شهید ندارد، ما برهان داریم که «عام» برقرارند و ارواح پس از بدن، باقی هستند، بنابراین، حیات شهدا یک جنبهی روحی و معنوی خاصی دارد. این، یک حیات تشریفی فوق آنهاست. در همین دنیا، میگوییم فلانی زنده است، زندگی دارد، اما در واقع مرگ تدریجی است.
همه «احیاء» هستند، اما آن قید «عند ربهم» احیاء را میخواهند، درست است که همهی اشیاء عندالله محشورند، اما این یک تشریف مقامی است، اعلام رتبهی وجودی شیء است.
در باب علم کتاب کافی، حدیثی از امام صادق علیهالسلام است که: «من علم لله و عمل لله و علم لله دعی فی الملکوت عظیما» درست است که یک پشه هم عظیم است، موریانه و مورچه هم عظیمند، اما این «عظیم»، عنوان دیگری است، به هر حال، «عند ربهم» حساب دیگری است: عند ربهم یرزقون. در دنیا عندالله بودند، در آن جا هم هستند، تا در اینجا عند اللهی نشوند، آنجا عندالله نیستند، اینجا «فی مقعد صدق»اند، آنجا هم «فی مقعد صدق»اند.
تا اینجا کس وقف حق نباشد، آنجا عندالله نیست، ریشهی مقامات آنجا اینجاست. کسی ممکن است شب و روز را به سر برد و ما ندانیم چه کار میکند، اما عندالله است.
آنچه که اینجا میفهمد به همین فهم و بینشاش، آنجا هم محشور است. «الدنیا مزرعه الآخرة» خوب حرفی است. هر کس اینجا هر چه کاشت، فردا همان را درو میکند.
امام رضا علیهالسلام به شخصی در روایتی که ما آن را روی منبرها میخوانیم فرمودند: «هر چه را دوست داری، با آن محشوری، ولو محبوب تو، سنگی باشد» ببینید چه کسی را دوست دارید، با هر کس محشوری، با هم او خواهی بود. خوشا به حال کسانی که با خدا همنشیناند، آنجا هم با خدا همنشیناند. [5] .
دعا، سلاح پیامبران
از امام رضا علیهالسلام نقل شده که همواره به اصحاب خود میفرمود: بر شما باد سلاح پیامبران، از او پرسیده شد که سلاح انبیاء چیست؟
فرمود: سلاح انبیاء دعا میباشد. [6] .
بخشیده شده از رحمت
امام رضا علیهالسلام فرمود:
«الصلوة صلة الله للعبد بالرحمة؛
نماز عطیه و احسانی است از طرف خداوند برای بنده، که از راه رحمت و عنایت بخشیده است.» [7] .
بهترین شیوهی زندگی
امام رضا علیهالسلام فرمود:
شیعیان و پیروان ما را به سه مسأله امتحان کنید:
1- اهمیت به اوقات نماز، که آیا اول وقت نماز را برپای میدارند یا خیر؟
2- حفظ اسرار، یعنی در حفظ اسرار و مسایل محرمانه کوشا هستند یا خیر؟
3- و از حیث توانمندیهای مالی، یعنی آیا در مال خود برای برادران دینی سهمی قائلند و دست آنها را میگیرند یا خیر؟ [8] .
بعد از معرفت خدا
امام رضا علیهالسلام فرمودند:
«اعلم ان افضل الفرائض بعد معرفة الله - جل و عز - الصلوة الخمس؛
بدان که افضل واجبات بعد از معرفت خدای عزوجل نماز پنجگانه است.» [9] .
حکمت حمد و سوره
امام رضا علیهالسلام فرمود:
«امر الناس بالقاءة فی الصلوة لئلا یکون القران مهجورا مضیعا؛
مردم به خواندن حمد و سوره در نماز به این جهت موظف شدهاند که قرآن مجید متروک و ضایع نشود.» [10] .
مانع وقت نماز
امام رضا علیهالسلام فرمود:
«حافظوا علی مواقیت الصلوات، فان العبد لا یأمن الحوادث؛
مراقب وقتهای نماز باشید (که تا وقتش فرارسید انجام دهید)؛ چرا که انسان از حوادثی که مانع انجام نماز در وقت گردد، ایمن نیست.» [11] .
تأخیر نماز عمدا
امام رضا علیهالسلام فرمود: «حافظوا علی مواقیت الصلوات فان العبد لا یأمن الحوادث و من دخل علیه وقت فریضة فقصر عنها عمدا متعمدا فهو خاطی؛ محافظت بر اوقات نماز کنید، پس همانا انسان از حوادث در امان نیست و کسی که وقت نماز فریضه بر او داخل شد و عمدا کوتاهی کرد، خطاکننده است.» [12] .
غافل از اوقات نماز
امام رضا علیهالسلام فرمود:
من قوله تعالی: «ویل للمصلین، الذینهم عن صلاتهم ساهون»، یقول عن وقتهم یتغافلون؛
در تفسیر این آیه: «وای بر نمازگزاران، آنهایی که از نماز خویش غافلند»، میفرماید: ساهون آنهایی هستند که غافل از اوقات نمازهای واجب خود هستند.» [13] .
فلسفهی نماز جماعت
امام رضا علیهالسلام فرمود: «انما جعلت الجماعة لئلا یکون الاخلاص و التوحید و الاسلاک و العبادة لله الا ظاهرا مکشوفا مشهورا؛ نماز جماعت قرار داده شده است، تا اخلاص و یگانگی و اسلام و عبادت برای خداوند آشکار، بارز و ظاهر باشد.» [14] .
رضوان خدا
امام رضا علیهالسلام فرمود:
«رضوان الله الصلواة باللیل؛
نماز شب، رضوان (خشنودی) خدا را به همراه دارد.» [15] .
تمیز کردن مسجد
امام رضا علیهالسلام فرمود:
«ان الجنة و الحور لتشتاق الی من یکسح المسجد او یأخذ منه القدی؛
بهشت و حوریان بهشتی مشتاق کسی هستند که مسجد را تمیز کند، یا آلودگیهای آن را بگیرد.» [16] .
پی نوشته ها :
[1] نامهها و برنامهها، ص 113.
[2] رسالهی امامت، ص 213.
[3] در آسمان معرفت، ص 382.
[4] معرفت نفس دفتر سوم، ص 492.
[5] در محضر استاد حسنزاده آملی، ص 63.
[6] مکارم الاخلاق، 270.
[7] بحارالانوار، ج 84، ص 246.
[8] خصال صدوق، ج 1، ص 103.
[9] مستدرک الوسایل، ج 1، ص 175.
[10] من لا یحضره الفقیه، ج 1، ص 84.
[11] بحارالانوار، ج 82، ص 20.
[12] بحارالانوار، ج 83، ص 20.
[13] بحارالانوار، ج 83، ص 20.
[14] وسایل الشیعه، ج 5، ص 372.
[15] من لا یحضره الفقیه، ج 1، ص 412.
[16] مستدرک الوسایل، ج 3، ص 385.